เมื่อวานตอนเย็น ๆ

นังนกเอาการ์ดเชิญงานแต่งงานมาให้

เพื่อนชั้นจะออกเรือนอีกคนนึงแล้วสิเนี้ยะ

แล้วเมื่อไหร่จะถึงคราวของชั้นบ้างนะ

เฮ้อ...อีกตั้งนาน(รึเปล่า)

.....................................................

ถึงนกจะแต่งงานด้วยเหตุจำเป็นก็เถอะ

แต่ชั้นก็รู้สึกปลื้มใจเล็ก ๆ ที่เห็นเพื่อนก้าวไปอีกก้าว

ถึงแม้จะไม่แน่ใจสักเท่าไหร่

ว่ามันเป็นก้าวถอยหลังลงคลอง

รึก้าวไปข้างหน้าอย่างงดงาม

ว่ากันง่าย ๆ ก็คือ

ชั้นก็คงจะดีใจกับเพื่อนมากกว่านี้

ถ้าการแต่งงานของเพื่อนไม่ได้มีผู้ชายคนนี้เป็นเจ้าบ่าว

เพราะมันคนนี้มีอาชีพ

...ชาวเกาะ...

แกนะแก...ไม่น่าพลาดเลยเชียวนังนก !!!

.....................................................

แต่เอาเถอะ

ยังไงก็มาขนาดนี้แล้ว

ชั้นก็จะคอยเป็นกำลังใจ

ให้แกประคับประคองครอบครัวใหม่ของแกให้รอด

ขอให้ผู้ชายคนนั้นมันรู้จักคิดและรู้จักปรับปรุงตัว

เพื่อครอบครัวของมันเอง

.....................................................

ในเวลาอีกแค่ 4 เดือนจากนี้ไป

เด็กน้อยตัวเล็ก ๆ ก็จะลืมตาออกมาดูโลก

ชั้นรู้ว่าหลานของชั้นจะมีแม่ที่ดี

และชั้นอยากให้หลานมีพ่อที่ดีด้วย

.....................................................

...ลูก...

คำนี้สำคัญและมีความหมายนัก

เป็นคำที่ชั้นโหยหา

และเป็นคำที่ทำให้ชั้นรู้สึกเจ็บปวดเมื่อคิดถึงว่า

ชั้นเสียเค้าไปแล้ว

พูดถึงลูกเมื่อไหร่

น้ำตาของชั้นมันก็เอ่อล้นขึ้นมาจนตาพร่ามัวทุกทีไป

แม่คิดถึงลูกจัง