|
วันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2550
เวลา 08.15 น.
พี่จากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันกลับ
พอรู้ข่าวของพี่...ขาของชั้นมันหมดเรี่ยวแรง
ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกนี้ออกมาเป็นคำพูดได้ยังไง
มันเป็นความเสียใจครั้งใหญ่ของชั้นอีกครั้งนึง
......................................................
เสียใจ...สงสาร...เสียดาย...โล่งใจ
มันปนเปกันไปหมด
......................................................
เสียใจ...ที่พี่จากไป
สงสาร...ในชะตากรรมของพี่จนวาระสุดท้าย
เสียดาย...อนาคตอันสดใสของพี่
เสียดาย...ที่ชั้นยังไม่ได้ไปดูใจพี่เป็นครั้งสุดท้าย
เสียดาย...ที่เราคุยกันน้อยไป
แต่ชั้นก็โล่งอก
...เมื่อคิดว่าพี่จะไม่ต้องทรมานอย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว...
น้องรู้ว่าพี่เหนื่อยล้าและทุกข์ทรมาน
พี่มีชีวิตที่เจ็บปวดมามากพอแล้ว
จากนี้ไป...พักผ่อนให้สบาย...นะคะ
......................................................
แล้วเราคงได้พบกันอีก...ในสักวัน
......................................................
สิ่งใดที่น้องได้เคยล่วงเกินพี่ไป
ไม่ว่าจะทางกาย วาจา และใจ
น้องขออโหสิกรรมด้วยนะคะ
|